Miasto Wisła - oficjalna strona

To nie był zwykły dzień… to moment pełen wzruszeń, wspomnień i nowych początków.

"Idźcie odważnie przez życie i sprawcie, aby świat – choć odrobinę – stawał się lepszy dzięki temu, że jesteście jego częścią" - tymi słowami pożegnała tegorocznych maturzystów pani Kornelia Zubek - Dyrektor ZSGH. W swojej przemowie podsumowała minione 5 lat - czas obfitujący nie tylko w wiedzę i praktyczne umiejętności, ale nowe relacje i wiele zrealizowanych projektów. To dzień, w którym splotły się emocje – radość, wzruszenie, duma, ale także refleksja nad tym, jak szybko minął okres szkoły średniej.
Uczniowie klas V ZSGH w zawodach: technik hotelarstwa, technik ekonomista oraz technik żywienia i usług gastronomicznych oficjalnie zakończyli swoją szkolną przygodę.

Podczas uroczystej akademii nie zabrakło wyjątkowych chwil i sukcesów.
Złoty Indeks Akademii WSB otrzymała Diana Cieślar (5H), a Złoty Indeks Akademii Humanitas trafił do Justyny Moroń (5E)
Szczególne wyróżnienia – statuetki oraz nagrody od Rady Rodziców – powędrowały do uczniów, którzy ukończyli szkołę z wyróżnieniem. Otrzymali je:
• Julia Nogowczyk,
• Paweł Piszczek,
• Łucja Juroszek,
• Diana Cieślar.

Etiuda „Spojrzenie” - dedykowana tegorocznym maturzystom - uruchamiała refleksję o tym, że warto zobaczyć siebie z różnych perspektyw, szczególnie, gdy oglądowi rzeczywistości poddaje się pięcioletnią historię Gastronomiczno – Ekonomiczno – Hotelalarską. Od kiedy młodzi ludzie pojawili się w murach ZSGH patrzono na ich poczynania: od afirmującego spojrzenia Oka Aprobaty i Zachęty przez krytyczne spojrzenia Oczu Wymagań czy Selekcji, by zanurzyć się w Oku Nadziei, Oczach Zadowolenia, by w końcu mogło przemówić Oko Świetlanej Przyszłości Absolwenta.
W międzyludzkim jesteśmy poddani bardzo wielu spojrzeniom, ale dopiero „Spojrzenie na siebie tworzy ciebie takim, jakim chcesz siebie widzieć. – pisze Agnieszka Kozak - Oko jest tym narządem, który rozeznaje, odkrywa, ale też tworzy. Jakie jest więc twoje spojrzenie na siebie? Widzenie siebie
to proces troski o siebie, proces rozwoju i tworzenia świata w sobie[…]. To, co robisz, jest efektem tego, co i jak sobie myślisz. Jeśli zmieniasz myślenie, możesz zmienić świat w sobie i wokół siebie.”

Etiuda, według pomysłu pani Xymeny Borowiak, inspirowana i przeplatana myślami z książki „Mądra wdzięczność. Jak odnaleźć sens w sobie i świecie” dookreślona była scenografią trzech spersonifikowanych oczu – według projektu Nadii Kulikovej oraz witraża Ewy Raszki, który zdobił fortepian. Całość przestrzeni symbolicznie spaja ikonografia „Oczy łabędzia” Rafała Olbińskiego, która została nam udostępniona dzięki życzliwości pana doktora Sebastiana Chachołka – kustosza Muzeum Magicznego Realizmu - Ochorowiczówka w Wiśle.